Veel samenwerkingen worden vormgegeven in een overeenkomst van opdracht. De opdrachtgever regelt voor zichzelf dan vaak zoveel mogelijk vrijheid om wel of geen gebruik te maken van opdrachtnemer. Op zich prima, maar het is wel goed je te realiseren dat opdrachtnemer dan ook veel ruimte heeft om andere verplichtingen aan te gaan en dus ‘nee’ moet zeggen op het moment dat opdrachtgever een beroep op hem doet. Wil je als opdrachtgever meer zekerheid over de beschikbaarheid van je opdrachtnemer? Dan zul je zelf ook verdergaande verplichtingen aan moeten gaan. Lees meer

Een presentatie is natuurlijk een mooi middel om inzicht te geven in het te verkopen product. Of je ook een overeenkomst moet sluiten op basis van een presentatie is een tweede vraag. In dit geval leverde het een hoop problemen op. Lees meer

Veel discussies en conflicten tussen contractspartijen gaan over de vraag of de opdrachtnemer of leverancier wel heeft voldaan aan de afspraken die partijen hebben gemaakt. Om dat te kunnen vaststellen, moet in de eerste plaats worden vastgesteld wat partijen hebben afgesproken. Dat is het makkelijkst als die afspraken ook op papier zijn gezet. Hoewel dit voor de hand lijkt te liggen, zie ik het op dit punt heel vaak misgaan. Partijen wisselen stapels met contracten en algemene voorwaarden uit, maar wat opdrachtnemer of leverancier nu echt gaat leveren blijkt eigenlijk niet uit die stukken. Onderdeel van de vraag wat partijen hebben afgesproken is de vraag of er sprake is van een inspanningsverbintenis of van een resultaatsverbintenis. Lees meer

Een van de problemen die mensen ervaren bij het sluiten van ICT-contracten, is dat het lijkt of IT-ers een heel andere taal spreken. De ICT-dienstverlener spreekt ‘IT-taal’ en de klant spreekt zijn eigen taal. Reden voor veel miscommunicatie. Dan zou je denken dat afspraken maken tussen IT-bedrijven onderling eenvoudiger is. Maar zelfs dat blijkt ingewikkeld. Lees meer